خامس آل عبا

خامس آل عبا
از لقبهای سیدالشهدا علیه‏السلام است که پنجمین نفر از «اصحاب کساء» است. حدیث کساء نیز در مقام و فضیلت این پنج تن وارد شده است: «اللهم هولاء اهل بیتی فاذهب عنهم الرجس و طهرهم تطهیرا».
در حدیثی از امام صادق علیه‏السلام آمده است که: «جز خدا هیچ نبود، پس خداوند پنج نور را از جلال و عظمت خود آفرید و برای هر یک از آن انوار، اسمی از اسمای الهی بود. خدا «حمید» است و این اسم در محمد صلی الله علیه و آله و سلم ظهور یافت. خدا «اعلی» است که در امیرالمؤمنین علی علیه‏السلام ظهور یافت. و برای خدا «اسمای حسنی» وجود دارد که نام حسن و حسین علیهماالسلام از آن اسماء مشتق است. و از اسم «فاطر» او، نام زهرای اطهر، فاطمه اشتقاق پیدا کرد پس وقتی که آن انوار را آفرید، اینها را در میثاق قرار داد، پس در طرف راست عرش جا گرفتند. و خدا فرشتگان را از نور آفرید پس وقتی که فرشتگان به این انوار نظر کردند، امر و شأن اینها را بزرگ شمردند و تسبیح را (از آنها) فرا گرفتند و این مطابق با گفته‏ی فرشتگان است که در قرآن آمده است: به حقیقت ما (در انتظار اوامر الهی در تدبیر عالم) صف کشیده‏ایم. و براستی ما تسبیح کننده‏ایم، و آن هنگام که آدم علیه‏السلام را آفرید آدم به سوی این انوار از طرف راست عرش دقت نظر نموده عرض کرد: ای صاحب اختیار من! آنان کیستند؟ خدای متعال فرمود: ای آدم! آنها برگزیدگان من و خواص من هستند، اینها را از نور عظمت و بزرگی‏ام آفریده‏ام و از اسمهای خودم اسمی را برای اینها برگرفتم، پس عرض کرد: ای پروردگار! به حقی که تو بر اینها داری اسمهای اینها را به من بیاموز، پس خدای متعال فرمود: ای آدم! این اسمها نزد تو امانت باشد (که) سر و رازی از راز من است. غیر تو نباید بر آن آگاه شود جز به اذن من. عرض کرد: پروردگارم قبول کردم. خداوند پس از گرفتن این پیمان، اسمهای آنها را به آدم علیه‏السلام تعلیم داد. و به فرشتگان عرضه کرد، هیچ کدام به آنها عالم نبودند، پس در پاسخ قول خدای متعال که فرمود: مرا از نامهای اینها خبر دهید اگر راست می‏گویید، عرض کردند: منزهی تو! برای ما علمی نیست جز آن چه به ما آموخته‏ای. همانا تو عالم و دارای حکمتی. (آنگاه خداوند) فرمود: ای آدم! فرشتگان را به اسمهای آن انوار خبر ده، پس وقتی که اینها را به اسماء خبر داد، فرشتگان دانستند که این مطلب (در نزد آدم) به امانت گذاشته شده و آدم به سبب آگاهی از آن، فضیلت و برتری یافته است. سپس امر به سجده‏ی آدم علیه‏السلام شدند؛ زیرا که سجده‏ی ملائکه، فضیلتی برای آدم و عبادت برای خدای متعال بود. چون که سجده‏ی ملائکه سزاوار آدم بود».

درباره نویسنده

678مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .


شش − = 3

تمام حقوق این سایت برای © 2017 نهج البلاغه. محفوظ است.
قدرت گرفته از وردپرس فارسی