آخرین سفر

آخرین سفر

همه ما سفری در پیش رو داریم که با تمام سفرها فرق های زیادی دارد.این سفر قطعی است و نمی شود از رفتن به آن خودداری کرد. ناگهانی است و زمان و چگونگی اش نیز برای کسی معلوم نیست. از لحاظ مدت نیز طولانی ترین سفر است که بازگشتی هم در کارش نیست. جاده سرشار از گردنه های سخت و دشوار و دارای منزلگاه های ترسناکی است که باید در آنجا توقف کنیم. این سفر تمام لذت ها و خواهش های نفسانی را نابود می کند.

آری، آن سفر، هجرت به دیار باقی است که با مرگ آغاز و تا روزی که جایگاه ابدی هرکس را مشخص می کنند گول می کشد و آن روز قیامت است.روزی که انسان تمام اعمال خود را می بیند. روزی که از شدت سختی ها بچه ها از ترس پیر می شوند و ذلت و ترس از عذاب و کیفرهای عظیم آن روز تمام وجود گنهکاران را فرا میگیرد.

قیامت روز حساب است و تمام اعمال انسان مورد محاسبه قرار میگیرد. عرق از گونه ها چنان جاری می شود که امکان حرف زدن را میگیرد و اظطراب و وحشت همه را فرا می گیرد. دست و پای گنهکاران را با زنجیر به گردنشان می آویزند و لباس های آتشین بر اندامشان می پوشانند و در عذابی که حرارت آتش آن چند برابر آتش های دنیاست قرار می دهند،انسان در آن روز حتی از نزدیکان و عزیزانش نیز فرار می کند. آری قیامت به خاطر رسوایی ها و پشیمانی های کشنده روز دردناکی است که معادل پنجاه هزار سال است و در آن روز، نه کسی می تواند از اعمال زشت خود دور شود و نه می تواند بر نیکی های خود بیفزاید.

اما در میان سختی های آن روز و دریای پرطلاطم و وحشتناک آن چه کسی در امان است؟

راه نجات را کشتی نجات و چراغ هدایت امام حسین علیه السلام نشان داده، آنجا که فرمود:

هیچ کس در روز قیامت از شدائد و سختی های آن در امان نیست مگر آنکه د ردنیا از خداوند متعال ترس داشته باشد و آلوده گناه نگردد.

درباره نویسنده

678مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .


− 4 = دو

تمام حقوق این سایت برای © 2018 نهج البلاغه. محفوظ است.
قدرت گرفته از وردپرس فارسی